خداوند در ذات خود نامحدود و لایتناهی است  در تمام اسماء مبارکش مثل (قادربودن، عادل بودن، دانا بودن، سمیع بودن و بصیر بودن ومالک بودن و....) حالا ما بشر محدودیم که دنبال نامحدود هستیم یعنی همان خداوند لایتناهی و هر چه از نامحدود دستگیرمان میشه یا بدست میاریم همه در عرصه محدود قرار می گیرند تا به دنبال نامحدود برویم این فرآیند در تمام هستی در بین جمادات ، نبادات،  حیوانات و انسانها وجود دارد منتهی در انسان با آگاهی بر ذات خویش است ولی در سایر موجودات به صورت برنامه ریزی شده است یعنی ((غریزی)) پس انسان دنبال یک وجود نامحدود است که هر چه از او بدست میارد به صورت محدود حاصل میشه تا به صورت جاودانه و ناخواسته یا خواسته همیشه محتاج و نیازمند خالق یکتا است این پروسه را فقط انسان میداند و بس سایر موجودات بر اساس غریزی به زندگی روزمره خود می پردازند حالا آخر این آگاهی انسان به کجا می انجامد تا فرمایش خداوند که فرموده فتبارک الله احسن الخالقین برای عالم هستی به ویژه برای فرشتگان به کرسی بنشیند و حتی شیطان هم از کرده خود به صورت جاودانه حسرت وپشیمانی خواهد خورد این زمانی هست که آگاهی انسان به وجود تمام هستی و نیستی پروردگار عینیت و واقعیت و در کمال تعجب معرفت مطلق پیدا میکند که وجود خداوند مظلق است و هیچ عیب و نواقصی ندارد وقتی انسان به این مرحله رسید یعنی خداوند به انسان این اختیار را خواهد داد تا از ذهن و هوش خود صدرصد بهره ببرد منتهی در طول و عرض محدود ( محدودیتی که تمام آسمانها بر زمین مضاعف خواهند شد و زمین وسیع و بسیار گسترده خواهد بود باز خداوند در این معرکه نامحدود خواهد بود و ناخودآگاه تمام موجودات عالم الاخصوص انسان به سجده خدا خواهند آمد